Help mijn hond eet giftige bessen

Begin vorige maand zijn we verhuisd naar Friesland. Om de omgeving te ontdekken, en om honing te halen een dorp verderop, liepen Lazar en ik door het natuurgebied. Lazar is net zo’n zoetekauw als ik, en hij is gek op fruit. Zijn bijnaam is “banana boy’, en ik ben van hem gewend dat hij onderweg wel eens bessen eet. Frambozen, bramen, krenten… als een kruimeldief gaat hij door de bossen. Maar hij eet ze niet allemaal, ze moeten precies goed rijp zijn.  

Ook nu zie ik ‘m van de grond snaaien. In eerste instantie dacht ik dat het om Aronia-bessen (Appelbessen) ging, maar na inspectie van zowel bes en struik kwam ik tot de conclusie dat ik geen idee heb wat voor bessen het zijn. Om te controleren of ze eetbaar zijn heb ik een wetenschappelijke methode ontwikkeld. Daarbij pluk ik zeer zorgvuldig bessen tot ik ongeveer een handvol heb. Dan prop ik ze in m’n mond, kauw er een keertje op, slik ze door en kijk of ik veilig thuis kom.

Geen honing vandaag!

Een beetje zuur, een beetje ‘kersig’, maar wel lekker. Ik maak me nooit zo druk om giftige bessen. Planten willen immers dat je ze eet en vervolgens de pit op een andere plek uitpoept. Planten hebben er niets aan dat je schuimbekkend terplekke sterft. Giftige bessen zoals bijvoorbeeld de Wolfskers (waar we nog steeds de stof Atropine uit winnen), smaken dan ook erg vies en zelfs de plant stinkt. Er staat nog net geen bordje bij: “Eet mij niet!”. Met zo’n houding maak je jezelf niet populair en daarom groeit de plant bijna nergens.

Zeer giftige bessen zijn gelukkig zeldzaam in Nederland, maar we hebben genoeg lichtgiftige bessen (lijsterbes, hulst, meidoorn…) Voor ons smaken die vaak erg bitter. Dat is gewoon een kwestie van evolutie. Ik denk dat de mensheid uitgestorven was als er elke dag spruitjes op het menu stonden.  

Vogelkers

Wat veel vaker voorkomt is dat de pit giftig is. Planten willen immers niet dat je je hun zaden kapot kauwt. Gelukkig kauw je de meeste pitten ook niet zomaar stuk, Lazar kauwt meestal niet eens op z’n brokken, laat staan op knetterharde en bittere pitten.  De Taxusboom (Taxus Baccata) is zo’n voorbeeld met een giftige pit. Waarschijnlijk ben je als kind gewaarschuwd om de fluweel rode aantrekkelijk uitziende bessen niet te eten. Het vruchtvlees is helemaal niet giftig en zelfs erg lekker, de pit is dodelijk. En laten we eerlijk zijn, het geeft het eten van bessen nou net even die extra kick wanneer je weet dat je doodgaat van de pit.

Wanneer je veel reeënpoep ziet rondom de planten dan is dat een goed teken. Zie je daarnaast ook veel dode reeën dan is het een minder goed teken en kun je beter je hond weghouden. Vergiftiging door planten en bessen komt zelden voor bij honden en om angstvallig je hond overal bij weg te houden is eigenlijk ook niet te doen. Het helpt natuurlijk wel om zelf te weten welke planten giftig zijn. Proeven is een manier en anders is er altijd het internet om te leren.

Taxus (foto: Kathy Shiptenko)


Uiteindelijk ben ik zonder problemen thuisgekomen, zonder honing want die was uitverkocht. De bes bleek trouwens de Amerikaanse vogelkers te zijn (mijn ‘kersig’ klopte dus aardig). De pit is weliswaar enigszins giftig (net als van de kers) maar komt er aan de achterkant in z’n geheel weer uit. De struik wordt al een aantal decennia bestreden omdat het een invasieve soort is. Zonder succes want onder andere vossen vinden ze erg lekker en verspreiden ze overal. Niet gek dus dat Lazar er dol op is.

Boyz n the wood!