Matt Damon en de Wolf

Een paar dagen geleden liep ik met Mahru door het bos. En misschien omdat het onze laatste lange wandeling als Drenten was besloot ik een afslag te nemen die ik niet van tevoren had uitgetekend. Misschien was het niet eens echt een afslag maar meer een wildspoor, een pad uitgesleten door dieren die in het bos leven.
Het spoor kronkelde door het bos en toen we bij wat ooit eens een bankje was geweest, besloot ik dat dit een goede plek was om de lens van m’n camera te wisselen. Met Mahru zittend naast me, was ik verbaasd hoe ongelooflijk stil het was. Er zijn maar weinig plekjes in Nederland waar je helemaal niets van de bewoonde wereld hoort. Altijd hoor ik wel ergens in de verte autoverkeer, industrie, een vliegtuig of gewoon mensen in de omgeving. En natuurlijk hoor ik altijd m’n eigen voetstappen of die van Mahru, al loopt zij ondanks haar formaat bijna geruisloos door het bos.
Nu was er niets anders te horen dan het geluid van het bos zelf. De vogels die over en weer fluiten. Ik hoorde een specht en een Vlaamse gaai, vogels die zelfs een niet-vogelkenner als ik kan herkennen. Eerder op de dag was ik een oudere man tegengekomen die op zoek was naar de kleine plevier. Er zouden meerdere paartjes zijn in de omgeving. Misschien was dat wel één van de kleine vogeltjes die ik hoorde. Ik heb geen flauw idee hoe deze eruitziet maar gezien de naam ga ik er van uit dat het geen grote roofvogel is.

Een foto van de dag in het bos

Verder is het zo stil dat een hommel die op meer dan tien meter afstand zoekt naar stuifmeel klinkt alsof hij dit op nog geen armlengte van me vandaan doet. En dan, vanuit het niets begint Mahru te grommen. Nu moet ik zeggen dat wanneer Mahru gromt, het niet klinkt als een standaard hondengrom maar meer alsof de reusachtige Kraken uit de aller donkerste diepten van de oceaan aan de oppervlakte komt. Geloof je het niet. Klik dan op onderstaand filmpje om de grom van Marhu te horen.

Vergeet niet het geluid aan te zetten.

The Martian

De laatste keer dat ze zo gromde was toen we thuis naar The Martian keken. Een film waarin Matt Damon gered moet worden van Mars. Iedere keer wanneer Matt op het scherm verscheen begon Mahru zo diep te grommen, dat de film meer horror dan science fiction leek. Blijkbaar mag je van Mahru geen piepers op Mars verbouwen.
Het kan natuurlijk zijn dat Matt door het bos in Drenthe liep. Dat klinkt misschien gek, maar bedenk wel dat hij naar Mars ging om te tuinieren. Dan is Drenthe helemaal zo ver nog niet. Een andere mogelijkheid is natuurlijk dat het ‘de wolf’ is. Al een aantal keer is de wolf gesignaleerd in de omgeving en Mahru is per slot van rekening een kuddebewaker die aan onder andere wolven duidelijk moet maken dat de schapen niet op het menu staan.
Het duurde zeker een minuut of twee voor Mahru ophield met grommen en ondertussen stonden mijn nekharen ook omhoog. Het idyllisch stille plekje dat we hadden ontdekt was ineens niet meer het stilteparadijs van even daarvoor. Terwijl ik opzoek ging naar hetgeen waar Mahru naar gromde verwachtte ik half dat ik oog in oog zou staan met dan toch tenminste Matt Damon. Maar het bleef stil. Geen wolf of ander dier en geen Matt Damon.

Below the thunders of the upper deep,
Far far beneath in the abysmal sea,
Her ancient, dreamless, uninvaded sleep
The Mahru sleepeth: faintest sunlights flee

Alfred Tennyson 

Leave a Comment